Ο Μεντιλίμπαρ απέδειξε για μία ακόμα φορά γιατί είναι σπουδαίος προπονητής. Απέδειξε γιατί έχει μέταλλο νικητή και είναι συνώνυμο με την επιτυχία.

Ο Ολυμπιακός προκρίθηκε στον τελικό του Κυπέλλου με έναν ιστορικό διασυρμό της ΑΕΚ. Το 6-0 στο πρώτο παιχνίδι ήταν αδιανόητο σκορ για ημιτελικό, κάτι που δεν έχει ξαναγίνει στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ένα αποτέλεσμα που σφράγισε την πρόκριση και μετέτρεψε τη ρεβάνς στη Νέα Φιλαδέλφεια σε μια τυπική διαδικασία. Και όμως, ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ απέδειξε ξανά γιατί είναι μεγάλος προπονητής.

Γι’ αυτό ο Μεντιλίμπαρ είναι σπουδαίος

Ο Βάσκος τεχνικός δεν αρκείται στο να κερδίζει, αλλά απαιτεί πάντα το απόλυτο από την ομάδα του. Δεν χαλαρώνει, δεν εφησυχάζει και δεν επιτρέπει ούτε στους παίκτες του να το κάνουν. Και παρότι στο δεύτερο ματς αρκετοί φάνηκαν να αντιμετωπίζουν τον αγώνα ως αγγαρεία, εκείνος δεν το αποδέχτηκε. Αντίθετα, ζητούσε διαρκώς ένταση και συγκέντρωση, εκνευριζόταν στις στιγμές χαλάρωσης και δεν συμβιβάστηκε με μια απλή συντήρηση δυνάμεων.

Η αλήθεια είναι πως υπήρξαν παίκτες που δεν είχαν πολύ χρόνο συμμετοχής και θα μπορούσαν να αρπάξουν την ευκαιρία που τους δόθηκε, αλλά δεν το έκαναν στον βαθμό που θα έπρεπε. Ο Μεντιλίμπαρ, όμως, δεν έμεινε αμέτοχος. Αντί να αποδεχθεί τη χαλαρότητα και να αφήσει το παιχνίδι να κυλήσει, έκανε αλλαγές που στόχο είχαν να αλλάξουν την εικόνα και να διεκδικήσει τη νίκη. Δεν τον ενδιέφερε η διαχείριση, τον ενδιέφερε η κυριαρχία.

Και πράγματι, ακόμα και προς το τέλος του αγώνα, είδαμε στοιχεία που χαρακτηρίζουν το αγωνιστικό του στυλ. Η ομάδα πίεσε ψηλά και με στόχο να εφαρμόσει το ακατάπαυστο pressing και να ανεβάσει ρυθμό. Μπορεί η ανατροπή να μην ήρθε, αλλά το μήνυμα ήταν σαφές: με τον Μεντιλίμπαρ, ο Ολυμπιακός δεν πρέπει πάντα να κυριαρχεί.

Οι τρομερές του επιδόσεις στα ντέρμπι, η κατάκτηση του ευρωπαϊκού και ο τρόπος που έχει μεταμορφώσει την ομάδα μιλούν από μόνοι τους. Δεν είναι απλώς ένας καλός προπονητής. Είναι ένας επιδραστικός ηγέτης που αλλάζει νοοτροπίες, συμπεριφορές και απαιτήσεις. Και αυτό είναι που κάνει τη διαφορά μεταξύ των απλών προπονητών και των πραγματικά μεγάλων.